Airbus A330

De Airbus A330 is een tweemotorig widebody-toestel dat Airbus ontwikkelde als aanvulling op de viermotorige Airbus A340. Beide toestellen delen dezelfde romp en vleugelconstructie, maar de A330 werd uitgerust met slechts twee motoren, wat hem zuiniger en goedkoper in onderhoud maakte voor routes waar vier motoren niet noodzakelijk waren.

Deze gedeelde ontwikkeling, destijds ongebruikelijk in de sector, stelde Airbus in staat om met relatief beperkte extra ontwikkelingskosten twee verschillende toestellen op de markt te brengen die elk hun eigen niche bedienden.

Airbus ontwikkelde de A330 en A340 gelijktijdig in de jaren tachtig en negentig, om zowel in de twee- als viermotorige marktsegmenten mee te kunnen dingen. De A330 maakte zijn eerste vlucht op 2 november 1992 en ging in 1994 in dienst bij Air Inter, de eerste operator van het toestel.

Het project bouwde voort op ervaring die Airbus had opgedaan met de Airbus A320-familie, met name op het gebied van fly-by-wire-besturing en een vergelijkbare cockpitfilosofie, waardoor piloten relatief eenvoudig konden overstappen tussen typen.

De A330-familie bestaat in de klassieke uitvoering uit twee hoofdvarianten:

• A330-300: de langere versie met de grootste passagierscapaciteit, zie de Airbus A330-300
• A330-200: een kortere romp met extra brandstofcapaciteit voor een groter bereik

Later voegde Airbus de A330-200F (vrachtversie) en de vernieuwde A330neo-familie (A330-800 en A330-900) toe, uitgerust met nieuwe Rolls-Royce Trent 7000-motoren en aerodynamische verbeteringen zoals grotere, gebogen vleugeltips (sharklets).

Net als bij de 777 konden luchtvaartmaatschappijen bij de klassieke A330 kiezen tussen motoren van drie fabrikanten: de CF6 van General Electric, de PW4000 van Pratt & Whitney en de Trent 700 van Rolls-Royce. De A330neo-familie gebruikt uitsluitend de nieuwere Trent 7000, die is afgeleid van de motor op de Airbus A350.

De A330 was een van de eerste Airbus-toestellen met een geavanceerd fly-by-wire systeem en een cockpit die veel overeenkomsten vertoont met de kleinere Airbus A320-familie, wat overstapopleidingen voor piloten vereenvoudigt en operationele flexibiliteit biedt aan maatschappijen die beide typen vliegen.

De A330 heeft een romp die doorgaans wordt ingedeeld met acht stoelen per rij in de economyclass (2-4-2), al gebruiken sommige maatschappijen ook een 3-3-3-indeling voor meer capaciteit. De relatief ruime cabine en de brede raampartijen dragen bij aan het reputatie van comfortabel toestel voor langere vluchten.

De A330 werd al snel populair bij luchtvaartmaatschappijen vanwege de combinatie van comfort, capaciteit en relatief lage exploitatiekosten. Maatschappijen als KLM, Cathay Pacific, China Eastern, TAP Air Portugal en Delta Air Lines zetten of zetten de A330 in op middellange tot lange internationale routes, bijvoorbeeld tussen Europa en Afrika of het Midden-Oosten.

Qua formaat en bereik concurreert de A330 met de Boeing 767 en delen van de Boeing 777-familie. Binnen Airbus zelf vormt de A330 een tussenstap tussen de smalle A321 en de grotere Airbus A350.

Om te blijven concurreren met moderne toestellen zoals de Boeing 787, introduceerde Airbus de A330neo. Deze uitvoering behoudt de basis van de klassieke A330, maar krijgt nieuwe motoren, aangepaste vleugeltips en een efficiëntere cabine, wat het brandstofverbruik per passagier flink verlaagt zonder dat Airbus een volledig nieuw toestel hoefde te ontwikkelen.

De klassieke A330-200 en A330-300 zijn niet meer in productie, maar honderden exemplaren blijven wereldwijd in dienst bij luchtvaartmaatschappijen. De A330neo wordt nog altijd geproduceerd en vormt voor Airbus een belangrijk alternatief in het segment tussen de A321neo en de A350, vooral voor maatschappijen die niet de volledige capaciteit van de A350 nodig hebben.