Airbus A319

De Airbus A319 is de verkorte uitvoering binnen de A320-familie. Door de romp circa 3,73 meter korter te maken dan die van de standaard A320, ontstond een toestel met minder capaciteit maar een groter bereik per stoel, ideaal voor routes met minder vraag of langere dunbevolkte trajecten. Ondanks de kleinere omvang deelt de A319 vrijwel alle technische kenmerken met de rest van de familie, van de cockpit tot de fly-by-wire-besturing.

Airbus introduceerde de A319 in de jaren negentig als antwoord op de vraag naar een kleiner toestel binnen dezelfde familie, vergelijkbaar met hoe Boeing de 737-700 naast de 737-800 positioneerde. De eerste vlucht vond plaats op 24 augustus 1995 en Swissair was in 1996 de eerste maatschappij die het toestel in dienst nam.

Doordat de romp korter is maar de vleugels en het brandstofvolume grotendeels gelijk bleven aan die van de A320, kreeg de A319 verhoudingsgewijs meer bereik per stoel, wat het toestel geschikt maakte voor langere smalromproutes met een lagere bezettingsgraad. Voor Airbus was de A319 daarmee een relatief goedkope manier om een extra marktsegment te bedienen zonder een nieuw ontwerp te hoeven ontwikkelen.

In een typische tweeklassenconfiguratie biedt de A319 plaats aan ongeveer 124 tot 156 passagiers, tegenover 150 tot 180 bij de standaard A320. Deze kleinere capaciteit maakt het toestel aantrekkelijk voor routes waar een volledige A320 of A321 te groot zou zijn, bijvoorbeeld op regionale verbindingen of tijdens periodes met lagere vraag, zoals buiten het hoogseizoen.

De klassieke A319 (ceo) wordt aangedreven door CFM56-5-motoren van CFM International of V2500-motoren van International Aero Engines, dezelfde motorfamilies als bij de A320ceo. Deze combinatie van bewezen motoren en een lichter casco droeg bij aan het goede bereik per stoel waarmee de A319 zich onderscheidde.

Een bijzondere toepassing van het toestel is de Airbus Corporate Jet (ACJ319), een luxueus ingerichte versie voor zakelijk en privégebruik met een sterk uitgebreid bereik dankzij extra brandstoftanks. Deze versie wordt onder meer gebruikt door bedrijven, overheden en staatshoofden, en biedt in plaats van honderden reguliere stoelen doorgaans slechts enkele tientallen zitplaatsen in een luxueuze indeling met slaapcabines, vergaderruimtes en soms zelfs een aparte lounge.

Ook van de A319 bestaat een neo-versie, de A319neo, met dezelfde nieuwe motoropties (CFM LEAP-1A of Pratt & Whitney PW1100G-JM) als de A320neo. In de praktijk is de vraag naar de A319neo echter beperkt gebleven: luchtvaartmaatschappijen kiezen voor korteafstandsroutes vaker voor de grotere A320neo of A321neo, waardoor de A319neo een nichetoestel is gebleven met relatief weinig bestellingen ten opzichte van de rest van de familie.

Aan boord verschilt de A319 voor passagiers nauwelijks van de A320: dezelfde romp, dezelfde raamopstelling en doorgaans een vergelijkbare stoelindeling met drie stoelen aan weerszijden van het middenpad. Het belangrijkste verschil is de kortere cabine, met minder rijen en dus minder totale capaciteit.

De A319 werd en wordt gebruikt door onder meer easyJet, Lufthansa, US Airways (voorheen) en verschillende kleinere en regionale maatschappijen. Ook binnen overheids- en zakenluchtvaart is de ACJ319 een bekende verschijning. In Europa wordt het toestel nog altijd ingezet op routes waar de vraag te beperkt is voor een grotere A320 of A321.

De productie van de klassieke A319 is al enige tijd afgelopen, en ook de nieuwe orders voor de A319neo blijven beperkt. Bestaande A319's blijven echter nog jarenlang in dienst bij luchtvaartmaatschappijen wereldwijd, vaak op routes waar de capaciteit van een A320 niet nodig is.