Embraer E195-E2 vs Airbus A220

De Embraer E195-E2 is het grootste model uit de E2-generatie van de Braziliaanse fabrikant en werd ontwikkeld als opvolger van de eerste E-Jet-generatie, met nieuwe motoren, een herzien vleugelontwerp en een stillere cabine. Embraer koos er bewust voor om de E2-familie niet als geheel nieuw toestel te presenteren, maar als een grondige evolutie van een reeds bewezen platform, waardoor operators konden profiteren van bestaande onderhoudservaring. De Airbus A220 begon zijn leven als Bombardier CSeries, met de CS100 en CS300 als varianten, en werd vanaf de grond af aan nieuw ontworpen met een composietvleugel en geavanceerde aerodynamica. Sinds Airbus in 2018 een meerderheidsbelang nam, wordt het toestel vermarkt als A220-100 en A220-300 en profiteert het bovendien van de wereldwijde verkoop- en supportstructuur van Airbus. In deze vergelijking gaat het steeds om de A220-300, omdat die qua stoelaantal het dichtst aansluit bij de E195-E2.

De A220-300 is met 38,7 meter iets korter dan de E195-E2, die 41,5 meter meet en daarmee opvallend genoeg het langere toestel van de twee is. Beide vliegtuigen hebben een spanwijdte van ongeveer 35 meter, wat past bij hun gedeelde categorie. De rompdoorsnede van de A220 is breder, wat zich vertaalt in een ruimere cabine-indeling met vijf stoelen per rij tegenover vier bij de E195-E2. Deze bredere romp brengt ook een hoger leeggewicht met zich mee, wat de fabrikant heeft moeten compenseren met een lichtere composietconstructie in de vleugel. De E195-E2 dankt zijn relatief grote lengte ten opzichte van zijn smallere romp aan de langgerekte, slanke vormgeving die kenmerkend is voor de E-Jet-familie.

• Embraer E195-E2: doorgaans 120 tot 132 stoelen in een tweeklassenindeling, met een maximum van circa 146 stoelen in een dichte configuratie.
• Airbus A220-300: doorgaans 130 tot 149 stoelen in tweeklassenopstelling, met een maximum tot 160 stoelen.

De A220-300 heeft daarmee structureel meer capaciteit, wat luchtvaartmaatschappijen kan helpen bij het invullen van routes waar de vraag net te groot is voor een kleinere regiojet maar nog niet groot genoeg voor een klassieke smalromper zoals de Airbus A320. In de praktijk kiezen maatschappijen de indeling ook op basis van netwerkstrategie: sommige operators richten de E195-E2 volledig in met een premium-economyproduct voor zakelijke reizigers, terwijl de A220-300 vaker wordt ingezet in een indeling die dichter bij die van klassieke smalromptoestellen ligt, inclusief een kleine businessclass-cabine bij sommige maatschappijen.

Het bereik van de A220-300 ligt met circa 6.297 kilometer aanzienlijk hoger dan dat van de E195-E2, dat rond de 4.800 kilometer ligt. Hierdoor kan de A220-300 ook op langere continentale en zelfs bepaalde intercontinentale routes worden ingezet, terwijl de E195-E2 vooral geschikt is voor kortere en middellange regionale verbindingen. Dit verschil in bereik is een van de belangrijkste redenen waarom sommige maatschappijen de A220-300 juist gebruiken om dunne, langere routes te openen die voorheen te riskant werden geacht voor een groter smalromptoestel, terwijl de E195-E2 wordt ingezet om frequentie toe te voegen op bestaande, kortere trajecten.

Beide toestellen kruisen op een vergelijkbare snelheid van ongeveer Mach 0,82, wat betekent dat er op dit vlak nauwelijks verschil in reistijd is tussen beide types bij vergelijkbare afstanden. Op het gebied van klimprestaties presteert de E195-E2 door zijn lagere gewicht doorgaans iets vlotter bij vertrek vanaf kortere banen, terwijl de A220-300 dankzij zijn krachtigere motoren en hogere MTOW beter is toegerust voor vluchten met een zwaardere belading over langere afstanden, bijvoorbeeld bij volle bezetting in combinatie met extra brandstof voor langere sectoren.

De E195-E2 wordt aangedreven door twee Pratt & Whitney PW1900G-motoren, terwijl de A220-300 gebruikmaakt van de iets kleinere PW1500G-motoren uit dezelfde geared turbofan-familie. Beide motortypes staan bekend om hun lagere brandstofverbruik en geluidsproductie ten opzichte van oudere generaties turbofanmotoren, mede dankzij de tandwielkast die de fan op een andere snelheid laat draaien dan de compressor. Deze technologie zorgt ervoor dat beide toestellen aanmerkelijk stiller zijn dan hun voorgangers, wat voor omwonenden van luchthavens en voor de geluidsbeleving in de cabine merkbaar is. De keuze voor motoren uit dezelfde familie vereenvoudigt bovendien het onderhoud voor maatschappijen die beide platforms in de vloot hebben.

De bredere romp van de A220-300 resulteert in een indeling van vijf stoelen per rij (2-3), tegenover vier stoelen per rij (2-2) bij de E195-E2. Dat laatste betekent dat op de E195-E2 nooit meer dan één tussenstoel per rij hoeft te worden geboekt, wat door reizigers vaak als comfortabel wordt ervaren, vooral op de raamstoelen waar geen medepassagier over hoeft te worden gestapt. De A220-300 biedt dan weer bredere gangpaden en meer bagageruimte per passagier dankzij het grotere rompvolume, en veel maatschappijen kiezen voor grotere raampartijen en een rustiger cabineklimaat dankzij de hogere cabinedruk die het toestel kan aanhouden. Reizigers merken op langere vluchten doorgaans het verschil in cabinedruk het duidelijkst, aangezien een lagere effectieve cabinehoogte bijdraagt aan minder vermoeidheid.

Beide toestellen zijn ontworpen met brandstofefficiëntie als speerpunt en profiteren van moderne motorentechnologie en aerodynamische verbeteringen, zoals scimitar-achtige vleugeltips. De A220-300 heeft een hoger maximaal startgewicht van 70.900 kilogram tegenover 61.500 kilogram bij de E195-E2, wat samenhangt met de grotere capaciteit en het langere bereik. Voor korte, drukke regionale routes kan de E195-E2 door zijn lagere gewicht en compactere formaat efficiënter zijn per vlucht, terwijl de A220-300 zich beter leent voor routes met hogere passagiersvraag over langere afstand, waar de kosten per beschikbare stoelkilometer doorgaans lager uitvallen. Onderhoudskosten worden mede bepaald door de beschikbaarheid van reserveonderdelen en het aantal wereldwijd opererende toestellen, waarbij de A220 inmiddels een grotere en groeiende vloot kent dan de E195-E2.

Zowel de E195-E2 als de A220 zijn gecertificeerd door de belangrijkste luchtvaartautoriteiten, waaronder EASA en de FAA, en voldoen aan de geldende internationale veiligheidsnormen. Beide types hebben sinds hun introductie een solide betrouwbaarheidsrecord opgebouwd, met dispatch-betrouwbaarheidscijfers die vergelijkbaar zijn met andere moderne smalromptoestellen zoals de Airbus A319 en de Boeing 737-700. Beide fabrikanten hebben bovendien uitgebreide ervaring met soortgelijke platforms, wat bijdraagt aan een mature aanpak van onderhoud en operationele ondersteuning. Er zijn tot dusver geen constructiegerelateerde veiligheidsincidenten met dodelijke afloop geregistreerd bij beide types, wat past bij de algemene trend van steeds hogere veiligheidsniveaus in de moderne commerciële luchtvaart.

De Airbus A220 wordt onder meer ingezet door Air France, Swiss, Delta Air Lines en JetBlue, vaak als vervanger van oudere toestellen zoals de Airbus A319 of kleinere regionale jets. De Embraer E195-E2 vliegt onder meer bij Azul, KLM Cityhopper en Binter Canarias, doorgaans op routes waar de vraag te beperkt is voor een groter toestel maar te groot voor een klassieke regiojet met minder dan honderd stoelen. Beide toestellen worden veelal gebruikt om netwerken te verdichten met extra frequenties, in plaats van simpelweg capaciteit te vergroten op bestaande vluchten, wat aansluit bij de bredere trend naar kleinere toestellen met hogere vertrekfrequentie.